عاشقی با آغوش باز

( شعر من اهدا میشه به قلبای بامعرفت

به همون دلهای پاک ، بهتر بگم، عاشق صفت )

***

*قلب من جزیره هست، توُ دل اقیانوس غم

ذره ذره از جزیرم کنده میشه، میشه کم*

اومدی که رد بشی ،اما نگات موند توُ چشام

پاتو کردی توُ یه کفش ، که من فقط تو رو می خوام

تو منو معجزه کردی با یه لبخند با یه سِحر

توُ ی قلبم خونه ساختی ،گِل و خشتش همه مهر

تا یه روزاز لب ساحل، وسط آبهای شور

چیزی دیدی و دویدی ، آخ تو از من شدی دور

یادمه وقتی میرفتی نشناختی پا و سر

به دلم نگاه نکردی ؛ به دل یه همسفر

رفتی رفتی پی نور ،نور که نبود، بود یه سراب

تو گمون کردی که خُشکه ،ولی رفتی زیر آب

***

اون روز از خاطر من پاک نمی شه نامهربون

یادته وقتی میرفتی، داد زدم پیشم بمون ؟؟؟

گوش ندادی تو به حرفام ،رفتی تا اعماق آب

شنیدی ابرا می گفتن : بی وفا بگیر بخواب؟!

خواب دیدم میومدی ، به من تو گفتی:«چاره ساز!

تو پذیرش میکنی عشقمو با آغوش باز؟؟؟»

صبح که از خواب پاشدم، اومده بودی تو چه ناز!!

تعبیر رویای من "عاشقی با آغوش باز"

اما نه آتیش عشقم دیگه خاموش شده بود

قصه ی عاشقی مون دیگه فراموش شده بود

اقیانوس به این بزرگی قطره هاش درد و غمه

زندگی بدون تو، واسم تکرار ماتمه

من فرو میرم توُ غصه تا بدونی عاشقم

واسه عشقمون میمیرم ،تا بگم که صادقم.

                                                                              شعر از نازی